Ga naar de inhoud

Spanje. De naam roept de hitte op, de zwaarte van de zon, de passie die niet te temmen is. Ge verwacht de flamenco, de tapas, de feesten die tot in de ochtend duren. En ge vindt de waarheid van de Spaanse ziel. De melancholie van de geschiedenis, de burgeroorlog die nog steeds in de lucht hangt. Barcelona, de stad van Gaudí, de Catalaanse trots, de architectuur die schreeuwt om opgemerkt te worden. Madrid, de zware, koninklijke stad, met zijn musea die de wereldgeschiedenis bevatten. Ge moet de tijd nemen om de mensen te zien. De blikken in de ogen, de trots, de onverzettelijke wil om te blijven leven, ondanks de crisis, ondanks de chaos. De Spaanse ruwheid, die niet te vergelijken is met de Hollandse netheid. Het is een land van de uitersten. De religieuze devotie en de zinnelijke uitspatting. Ge zoekt hier naar de warmte, en ge vindt de hitte. Ge zoekt naar de rust, en ge vindt de lawaai. En dat is de schoonheid, hè. De onmogelijkheid om de Spaanse ziel te temmen. Ge moogt u laten meeslepen door die chaos, door die oncontroleerbare energie.